Weef je mee?

Weef je mee?

Weef je mee?

Vandaag was ik nieuwsgierig en zocht ik mijn lieve ex-collega en nu collega onderneemster op in haar werkruimte, haar atelier met haar verbindend juttersgeluk.

De DOAS (broedplaats voor creativiteit) in Leeuwarden organiseerde KIJKDOAS en bood een prachtige gelegenheid om op deze lichte, lente-achtige februari-dag een kijkje te kunnen nemen in haar keuken.
Me te verbinden met haar, haar spullen en hun energie.
Natuurlijk had dit heus wel eerder gekund, maar het gaat soms zo.

Ik werd verrast door de ruimte, zoveel vierkante meters, zoveel ramen en zoveel licht.
En door haar werken, al die vondsten verbonden, aan- en in elkaar, wat je met recht juttersgeluk mag noemen. Ik voelde een enorm gevoel van vrijheid in me opstijgen wat als geluk voelde.
Fijn om haar te zien, te spreken, haar werken te bewonderen en haar inspirerende energie te voelen.
Over verbinden gesproken.

Ze is Beeldend Kunstenaar en Bikker (beeldend kunstenaar in de klas), maakt herinneringen en souvenirs van vondsten, van dingen die ze tegenkomt of ervaart.
Ze maakt kunst met de natuur en van alles wat ze vindt in de natuur.
Alleen en/of samen met kinderen of volwassenen.

Aangezien ik er van houd om dingen te zoeken, zowel buiten als ‘binnen’, kon ik mijn hart ophalen aan alle dingen die er lagen, wel of niet verbonden, en de dingen die opgegaan waren in een groter geheel.
En natuurlijk heerlijk even bijkletsen. Puur genieten dus.

Achter in haar atelier hangt een weefraam met deze uitnodiging: “Weef mee…en maak verbinding met elkaar! Ga verder waar je voorganger is gebleven of maak een nieuwe verbinding. Het is aan jou!”

Natuurlijk wil ik mij graag met dit weefraam, met haar en de andere bezoekers middels dit nog te maken kunstwerk verbinden.
Allemaal vanuit onze eigen kleur en creativiteit maken we immers het geheel!
So let’s weef…
Er is al een begin gemaakt in een bepaald ritme. Leuk!

Ik zoek een vrolijk gekleurde draad, pak de naald en zal los.
Zo snel ik zal beginnen, zo snel stap ik terug.
BAM! Ik wordt geconfronteerd met een bepaalde beweging die ik wil maken, die me tegelijkertijd stekels oplevert en me terug doet stappen.
Anders vertaald: zonder bewust nadenken ging ik me bijna voegen naar het ritme van het systeem, tegelijkertijd voelde ik de weerstand tegen ‘het’ systeem en het ‘voorgekauwde’ ritme en voelde daarna meteen het verlangen om het op mijn manier te kleuren, wat weer vergezeld werd met een gevoel van onzekerheid.
Ja, daar is ie weer!
De onzekerheid op heterdaad betrapt. En dat in een paar luttele seconden hè! Lekker!

Herken je dat? Dat onzekerheid je kan afremmen om te doen wat je wilt doen?
Maar juist door er even bij stil te staan, het te voelen en het dan bewust wel te doen, haalt je door die onzekerheid heen.
Oefening baart kunst waardoor je ‘het’ op een gegeven moment op heterdaad betrapt en het aan de kant kunt zetten.

Het bewust zijn van deze oude belemmerende overtuigingen (hoe het hoort en het moeten voldoen aan de verwachtingen) en jouw eigen behoeftes en verlangens hierin, is de werkelijke waarde.
Niet door klakkeloos dat wat er is te volgen om vervolgens opgenomen te worden in de massa en te vergrijzen.
Waardoor jij en je eigen kleur niet meer zichtbaar zijn en de verbinding met de ander niet gemaakt kan worden.

Door me bewust te zijn van mijn gevoel, mijn behoefte en mijn verlangen kon ik vanuit mijn eigen innerlijke verbinding, vanuit mijn eigen kleur, vanuit mijn eigen ritme een verbinding maken in- en met het weefraam, en dus met de ander. Ik heb mijn hoekje ingekleurd en was er blij mee.

Dit is hoe het in het geheel werkt, hoe het ook bij jou en jouw kind werkt, hoe delen vermenigvuldigen wordt.
Vanuit de innerlijke verbinding in jouw eigen leven ontstaat er ruimte voor oprechte verbinding met de ander. En vormen we samen het geheel. Zowel in dit verbindend kunstwerk als in real life. Een vorm van levenskunst.

Dit is waarom ik doe wat ik doe.
Waarom ik zo blij ben met al die gevoelige, wilskrachtige kinderen én hun boosheid in mijn praktijk.
Samen met hun irritatie en frustratie en hun enorme gevoelskracht.
Want ze hebben een boodschap, een plan en willen hun leven leven zoals het bedoeld is. En wel nu.

Samen ga ik met hun op zoek gaan naar hun oorspronkelijke innerlijke verbinding, die vertroebeld wordt door frustratie en boosheid. Om ze weer in contact te laten komen met zichzelf en om deze verbinding opnieuw de ruimte te kunnen geven. Dan zitten ze niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk weer lekker in hun vel.
Deze kinderen hebben een boodschap, ze zijn nodig om het verschil te durven maken in deze wereld. En dat kunnen ze alleen maar realiseren vanuit hun eigen innerlijke verbinding, vanuit hun eigen kleur, vanuit hun eigen verlangen en behoefte.
Vanuit jouw eigen leven en jouw innerlijke verbinding kun je doen wat je hier hebt te doen.
Samen in dienst van het grote geheel. Ook jij!

Mooi hè, hoe het werkt en zichtbaar wordt. Zuiver juttersgeluk.

Weef je mee? Het is aan jou!

Leafs, Jeltje

Zij is Gea Boschma, Beeldend kunstenaar en Bikker.
Check haar website voor meer juttersgeluk en verbindende herinneringen: https://gea-boschma.nl/